تاریخ انتشار خبر: ۲۲ , آبان, ۱۳۹۵ | ۱۷:۱۳:۵۶
کد خبر : 32600

کودک و دزدی کردن

در جوامع مختلف ارزش های متفاوتی حکم فرماست. اما در تمام جوامع به برخی از ارزش ها توافق همگانی وجود دارد یکی از این موارد، زشت شمردن و قبیح دانستن عمل دزدی یا سرقت است، بدین معنی که دزدی در تمام جوامع، صفتی زشت و نکوهیده و بسیار ناپسند به حساب می آید و باید پس از شناسایی علل، به درمان آن اقدام شود.

کودک و دزدی کردن

به گزارش دزنا ۲۴، آیا تا به حال از خود پرسیده اید که چرا برخی از کودکان سر جیب یا کیف بزرگتر خانواده رفته و بدون اجازه آنها چیزی بر می دارند؟
کودکان مانند آینه، هر آنچه را که در برابر آنها باشد منعکس می کنند، کافی است دیده شود که در خانه مادر بدون اجازه سر جیب پدر خانواده می رود تا مقداری پول دور از چشم او برداشته و برای خانواده خرج نموده یا پس انداز کند. این خود الگویی برای او شده و عینا همان کار را تکرار می کند، البته احتمالا کودک به جای پس انداز کردن، آن را خرج خواهد کرد.
آن شب از مهمانی که برگشتیم دیدم در دست دخترم که خوابش برده بود یک کیسه ی پلاستیکی مشکی است وقتی آن را باز کردم دیدم کلید خانه ی میزبان، عروسک بچه ی آن ها و همین طور تلفن همراه آن ها را برداشته است. یک بار هم که از مدرسه برگشت مداد زیبایی در کیفش بود که از وسایل همکلاسی اش برداشته بود یعنی باور کنم که او دزدی کرده است؟ چطور ممکن است؟
آنچه باید بدانیم

۷۵۴۹_۱۶۹
عجله نکنید بچه ی شما دزد نیست با این تصور که او یک دزد است به موضوع نگاه نکنید. برداشتن وسایل دیگران بدون اجازه مانند بسیاری از رفتارهای دیگر کودک تا حدودی طبیعی است.
اصولا مفهمومی به نام «دزدی» برای کودکان تا سنین خاصی شناخته شده نیست بنابراین اگر کودک سه ساله ای وسیله ای را بدون اجازه برداشته و نگه داشته است نمی توان کار او را «دزدی» نامید.
رشد این مفهوم در ذهن کودکان به آهستگی و پس از شکل گیری حس مالکیت در آنها اتفاق می افتد. در اوایل کودکی او هنوز نمی داند استفاده از وسایل توسط افراد مختلف و مالکیت هر کدام از آن ها و در یک کلام حریم خصوصی اشخاص به چه معناست؟

بنابراین نباید به کودکان خود اتهام بزنیم آن ها را تنبیه کنیم؛ چرا که ممکن است سخت گیری و تنبیه نابجا عاملی برای به انحراف کشاندن آن ها باشد. تا قبل از پنج سالگی، گاهی کودک، چیزی را که مال خودش نیست و از آن خوشش آمده بر می دارد بدون این که بداند این کار درست نیست.
کودکان دبستانی گاهی اوقات نمی توانند رفتار خود را کنترل کنند و چنین کاری را انجام می دهند با این که می دانند کار درستی نیست بزرگ تر شدن کودک و آشنا شدن او با مفاهیم عمیق تر همچون: مالکیت، اجازه گرفتن، رعایت حقوق دیگران، حفظ حریم خصوصی افراد و… آن ها را آگاه تر می سازد و از این به بعد است که اگر او آگاهانه و مغرضانه اقدام به چنین کاری بکند باید آن را جدی گرفت و حتما انگیزه ها و ریشه های آن را پیدا کرد.
پیش از هر گونه برخورد با کودکی که دزدی می کند باید دلایل روانشناختی کار او را شناسایی و بررسی کرد.

۱۲۱۸۴_۲۴۵

در خانواده ها ی زیر چنین رفتارهایی در کودکان بیشتر به چشم می خورد:
۱٫ خانواده هایی با رفتارهای طرد کننده و غیر صمیمی.
۲٫ خانواده هایی که طلاق در آن ها رخ داده است.
۳٫ خانواده های تک سرپرست.
۴٫ خانواده هایی که از مشکلات اقتصادی رنج می برند.
آنچه نباید انجام داد
• هرگز به او برچسب «دزد» نزنید و او را به این صفت نخوانید.
• با آگاه شدن از این کار او احساساتی نشوید و از سر احساسات واکنش نشان ندهید.
• او را بازجویی و سؤال پیچ نکنید ممکن است خود او هم نداند چرا این کار را کرده است .
• مچ گیری نکنید و برایش دام نگذارید تا در حین «دزدی» او را غافلگیر کنید این کار عواقب بسیار بدی به دنبال دارد.
• آبرویش را نزد دیگران نبرید و شخصیت او را تخریب نکنید. به بهانه ی راهنمایی گرفتن از دیگران عمل او را برای اطرافیان باز گو نکنید.
• از تنبیه های شدید و فوری خود داری کنید.
• نصیحت نکنید و به شخصیت او بی احترامی و اهانت نکنید.
• جروبحث را ترک کنید چون بی اثر است.
• در حضور او از شیوه های ماهرانه ی دزدی و احتمالا از هوش بالای بعضی از دزدان با شگفتی تعریف نکنید.

چه باید کرد؟

• نیازهایش را بشناسید. فرصت مناسبی را به شناسایی نیازهای او اختصاص دهید مثلا به جای آنکه بگویید: «مگر تو چه کم و کسری داری که این کار را می کنی؟» می توانید بگویید: دوست دارم در یک فرصت مناسب با هم بنشینیم و مسایل مختلفمان را مرور و بررسی کنیم؛ تو چه زمانی را پیشنهاد می کنی؟

• به او مسولیت بدهید و تشویقش کنید تا در فعالیت های اجتماعی شرکت کن. مثلا به جای آن که بگویید: « آدمی که دزدی می کند جایی در بیُن دیگران ندارد و هیچکس او را نمی پذیرد » می توانید بگویید :«فکر میکنم تو مسئولیت پذیر هستی و می توانی بخشی از برنامه های مدرسه یا مسجد محله را به عهده بگیری؛ ما هم به تو کمک می کنیم.

• با او منطقی برخورد کنید. مثلا به جای آن که بگویید: «چشمم روشن از چه کسی این کارهای زشت را یاد کرفته ای ؟ می توانید بگویید: «این دفترچه توی کیف توست مال دوستت است. باید به او برگردانی » و هنگام ادای این جمله لحنی جدی و قاطع اما بدون سرزنش داشته باشید.

• راه حل را برایش شفاف کنید تا از بن بستی که در آن گرفتار شده است نجات پیدا کند. طوری با او صحبت نکنید که مجبور به دروغ گفتن شود مثلا به جای آن که بگویید: «چرا این کار را کردی؟ هان؟ زود بگو چرا پول های دختر خاله ات را برداشتی؟ » می توانید بگویید: «پول های دختر خاله ات را هر چه زودتر به او برگردان . او را تشویق کنید تا ضمن عذر خواهی از اشتباهش پول را برگرداند و اگر برای حفظ آبروی خود توضیحی داد مانع سخن گفتنش نشوید. به او بگویید هر وقت که پول لازم دارد باید موضوع را با شما در میان بگذارد نه این که پول های دیگران را بردارد.

نگارنده: کارشناس علوم تربیتی خانم میترا زارع زادگان

اشتراک مطلب با :
,