تاریخ انتشار خبر: ۱۲ , خرداد, ۱۳۹۳ | ۰۰:۱۵:۵۳
کد خبر : 15600

وعده های توخالی مسئولین به عشایر مناطق صعب العبور دزفول !؟+عکس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دزنا ۲۴،  حدود سه هفته پیش در قالب گروه کوهنوردی به همراه دوستان جهت مشاهده کوچ عشایر ایل بختیاری از مناطق شمالی شهرستان دزفول به مناطق جنوبی استان لرستان عازم منطقه ” پل کول ” شدیم. ساعت ۵ صبح با یک دستگاه وانت نیسان عازم این منطقه در بخش کوهستانی […]

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دزنا ۲۴،  حدود سه هفته پیش در قالب گروه کوهنوردی به همراه دوستان جهت مشاهده کوچ عشایر ایل بختیاری از مناطق شمالی شهرستان دزفول به مناطق جنوبی استان لرستان عازم منطقه ” پل کول ” شدیم. ساعت ۵ صبح با یک دستگاه وانت نیسان عازم این منطقه در بخش کوهستانی شهیون شدیم. بعد از گذشتن از سالن کوه ، منطقه امامزاده احمد فداله (ع) و نودر ، حدود ساعت ۳۰/۱۳ دقیقه به انتهای مسیر ماشین رو در ساحل رودخانه بختیاری رسیدیم. مسیری کوهستانی ، صعب العبور و خاکی که فقط وانت نیسان و ماشین های شاسی بلند قادر به حرکت در آن هستند و در زمستان و بارش برف بخش زیادی از جاده مسدود می شود.

بعد از خوردن ناهار به سمت پل کول راه افتادیم. این مسیر از سالیان بسیار دور راه ارتباطی عشایر دزفول به مناطق ییلاقی لرستان بوده است. پل باستانی و بسیار قدیمی که مربوط به صدها سال پیش بوده براساس طغیان رودخانه بختیاری تخریب شده و فقط بخشی از پایه های پل باقی مانده است. در سالهای بعد از انقلاب پل جدیدی بر روی رودخانه زده شده که متاسفانه این پل هم در سال ۱۳۷۵ تخریب شده و بخشی از پایه های آن باقی مانده ، از آن به بعد عشایر برای عبور از رودخانه از وسیله خطرناک و جهنمی به نام ” گرگر” استفاده می کنند. ((عمق فاجعه را در عکس ها میتوانید مشاهده کنید.))

این عشایر زحمتکش باید خانواده و تمام اموال خود را با این وسیله عبور دهند. روزانه چیزی حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ راس گوسفند و بز به همراه صاحبان آنها و وسایل زندگیشان با این وسیله جهنمی از رودخانه عبور می کنند. این کار حدود ۲۰ روز و از ساعات اولیه صبح تا غروب ادامه دارد تا تمام عشایری که به این منطقه نزدیک هستند به این طریق به مناطق ییلاقی بروند. وجالب است که گرگر توسط دونفر مدیریت میشود که بابت جابه جایی هر راس گوسفند و لوازمات عشایر پول های هنگفتی از آنها اخذ می کند که عشایر نیز به ناچار مجبور به پرداخت وجه میشوند . جالب اینجاست که این وسیله هیچگونه ایمنی لازم راندارد و هرساله شاهد سقوط احشام و … به داخل رودخانه  می باشند

بعد از تخریب پل در سال ۱۳۷۵ برخی از عشایر قید زندگی عشایری را زده و شهرنشین شده اند و برخی دیگر راه خطرناک عبور از مسیر راه آهن تله زنگ را انتخاب می کنند که هرساله اتفاقات ناگواری در تونل های راه آهن مثل برخورد قطار با احشام و انسان می افتد.

با صحبتی که با این عشایر زحمتکش داشتیم تمامی آنها از شرایط موجود و وعده وعیدهای مسولان ناراضی و گله مند بودند. برخی از آنها اظهار می داشتند که هرسال با مراجعه به مسولین مربوطه در فرمانداری ، بخشداری ، اداره امور عشایر و نماینده مردم دزفول در مجلس شورای اسلامی ، قول ساخت و تعمیر پل را به ما می دهند اما هیچ اثری از انجام کار عمرانی در این زمینه نیست. برخی اظهار می داشتند که اگر مسولین بگویند که پل ساخته نمیشود ، برخلاف میل باطنی ما هم احشام خود را فروخته و در شهر ساکن میشویم.

حال جای سوال است که چرا بعد از گذشت حدود ۱۸ سال از تخریب پل ، مسولین مربوطه در شهرستان دزفول و استان خوزستان جهت ساخت و تعمیر این پل هیچ اقدامی انجام نداده اند.

امید است که با انعکاس این گزارش قدمی در راه حل مشکلات این عزیزان بردارم.

گزارش از امین الله محراب

DSC_1555

DSC_1569

اشتراک مطلب با :