تاریخ انتشار خبر: ۱۴ , دی, ۱۳۹۲ | ۲۲:۰۰:۰۴
کد خبر : 13356

ارزش یک پلنگ بیشتر است یا یک جانباز؟!

به گزارش دزنا ۲۴ ” من برای تسکین دردم نیاز به مرهم درد دارم؛ می‌خواهم بدانم هم اکنون مرهم دردهای پنهان و شبانه‌ام به عهده کدام نهاد است. به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله: این پلنگ دارای چه نوع بیمه‌ای است، که بدون دغدغه و بروکراسی‌های کاذب اداری راحت تحت درمان و مراقبت‌های پزشکی قرار […]

به گزارش دزنا ۲۴ ” من برای تسکین دردم نیاز به مرهم درد دارم؛ می‌خواهم بدانم هم اکنون مرهم دردهای پنهان و شبانه‌ام به عهده کدام نهاد است.
به گزارش پایگاه خبری انصارحزب الله: این پلنگ دارای چه نوع بیمه‌ای است، که بدون دغدغه و بروکراسی‌های کاذب اداری راحت تحت درمان و مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گیرد.

ای کاش من یک پلنگ جانباز بودم شاید دیگر دغدغه بیماریم که ناشی از عوارض جنگ بود را نداشتم؛ می‌خواهم بدانم آیا ارزش یک پلنگ بیشتر است یا ارزش یک جانباز؛ اینها همه سوالاتی است که ذهنم را مشغول کرده می‌خواهم بدانم رفتن به جبهه کاری درست بوده و دفاع از همنوعانم که برایم یک تکلیف بوده و آنرا به جای آورده‌ام هم اکنون مرهم دردهای پنهانم و زجر شبانه‌ام به عهده کدام نهاد است.

من برای تسکین دردم نیاز به مرهم درد دارم چه کسی باید پاسخگو باشد نمی‌گویم رسیدگی به حیوانات کاری پسندیده نیست اما بر این باورم که انسان‌ها نیز نیاز به همدلی و محبت دارند.

وقتی برای نجات پلنگ خرم آبادی تمام سازمان‌ها و نهادها بسیج می‌شوند و به او امکانات درمانی و رفاهی می‌رسانند در مرکز استان شاهد پرپر شدن جانبازی هستیم که به جهت کمبود دارو و عدم امکانات پزشکی و دیر رسیدن دارو آن جانباز به دیار معبودش می‌شتابد و خانواده‌های غیر جانباز در کشور به جهت عدم امکانات و نداشتن بودجه کافی برای بیماران خاص جان به جان آفرین تسلیم حق می‌شوند.

بیایید چاره‌ای بیندیشیم همانطور که می‌شود برای نجات جان یک حیوان همه سازمان‌ها را بسیج کرد پس برای نجات جان یک انسان راحت‌تر می‌شود چاره‌ای اندیشید؛ وجدان‌های بیدار مسئولان را از خواب غفلت بیدار کرد.

-مطالب فوق چکیده‌ای از ایمیل یکی از جانبازان گرگانی است که به وب مظلومین شیمیایی ارسال شده است.

 این درد خیلی از جانبازان این دیار است ، جانبازان که به بهانه مختلف از تامین درمانشان نهادهای ذی ربط سر باز می زنند. جانبازی هست که بیمارستان ساسان تهران (بیمارستانی که مخصوص جانبازان است) به او گفته اند بدلیل مشکلات شیمیایی باید ماهی چند روز  مهمانشان باشد ، اما کمیسیون پزشکی بنیاد ۱۰درصد بیشتر برای جانبازی وی رد نمی کند، این امر باعث شده است که در بسیاری از امور شرمنده خانواده اش شود ، برخوردهای سرد و گاها دور از ادب برخی ها بماند که خودشان حدیث مفصلی است. رزمنده ای که نود ماه در جبهه بوده است چرا امروز باید سرگردان این اداره و آن اداره باشد برای یک وام برای ازادواج دخترش؟! چرا که جانبازی ندارد، پس رزمندگیش کجای قوانین ما جا می گیرد؟! کشورهای غیر مسلمان را اگر نگاهی گذارا بیندازید در خواهید یافت چگونه با یک سربازی که در جنگشان بوده است چگونه برخورد می کنند . تازه اونا سرباز بودند و بسیاری از جانبازان و ایثارگران ما با عشق و خالصانه به میدان رفته اند.
پلاک
اشتراک مطلب با :